ODCINEK 13
Przestraszyłaś mnie.
Czemu tu śpisz?
Chrapałam?
Ty w ogóle chrapiesz?
Wiesz, ile razy prawie spadłem z łóżka?
Nie mogę spać nawet z Jae-in, bo się spychamy.
Już nigdy nie próbuj tutaj nocować.
- Będę, jeśli zechcę. - Wykluczone.
Koniec dyskusji.
No to proszę.
- Daj rękę. - Co?
- Co ty robisz? - Nie ruszaj się.
Dobrze jest.
Możemy spać przytuleni tak mocno, że się nawet nie ruszę.
No to śpijmy.
Serio?
- Nie. - Trzymaj mnie.
To bolało.
- Jesteś cała? - Tak.
W sumie to nie.
Miałaś pomóc mi z gotowaniem, a nie przyjść na gotowe.
Może lepiej zamieszkam z tatą.
Gdzie Jeong-in?
Nie wróciła do domu na noc.
- Cześć, Seo-in. - Cześć.
Gdzie spała?
U Yeong-ju.
To zadzwoń do niej.
Mamo.
Ja tylko...
Moja córka nie wróciła do domu. Nie mogę spytać?
To powinno wystarczyć.
Jesteś zła, że spałam u Ji-ho?
Wyglądasz na złą.
Gi-seok tu jedzie.
Powiedziałam mu, że źle się czuję,
ale się uparł, że to nie potrwa długo.
Czemu on jest aż tak zawzięty?
Przepraszam. Zajmę się tym.
Zaczekasz na dole? Będzie oczywiste, że spałaś z Ji-ho.
Czemu nie?
Facet, którym pogardzał, odebrał mu coś, co było jego.
Musi być wściekły.
- Jestem przedmiotem? - Myślisz, że tu chodzi o miłość?
Chce cię odzyskać, bo należałaś do niego.
Wiesz, co mnie martwi?
Być może Gi-seok zachowuje się żałośnie,
ale co, jeśli mu się powiedzie?
Wierzę w ciebie.
Ale większość ludzi nie poprze tego związku.
Bo Ji-ho jest niebezpieczny?
Stanie się obiektem plotek.
A ty w oczach innych zdradziłaś swojego
dobrego chłopaka.
Nawet jeśli będą mnie oczerniać,
nie żałuję, że poznałam Ji-ho.
Cześć.
Yeong-ju się z tobą nie spotka.
A ja powiem rodzicom o Ji-ho.
Słucham?
Nie tego chcesz?
Próbujesz mnie osaczyć, spotykając się z moimi bliskimi.
Twoja strategia działa. Wkurzasz mnie.
Wolę mieć to z głowy i wszystkim powiedzieć.
Doprowadzasz mnie do szału.
Mnie też kończy mi się cierpliwość.
Jeśli to zakończysz,
zapomnę o wszystkim.
Nie udawaj, że nagle się zorientowałeś, że mnie kochasz.
Nie potrafisz się pogodzić z tym, że cię rzucam.
Bądź szczery.
Masz rację.
Nie mogę odpuścić z wielu powodów.
Rób, co chcesz. Ja też nie odpuszczę.
Yeong-ju cię ochrzaniła?
Nie miała wszystkich składników.
Dam sobie spokój.
Chciałam być taka jak ty, ale nie umiem.
Dłużej tego nie zniosę.
Co się stało?
Jestem wściekła.
Przez ciebie się ograniczałam.
Mam być cierpliwa? Popełniliśmy jakąś zbrodnię?
Powiem im wszystko. On nie może się tak zachowywać.
On?
Gi-seok?
Jeśli powiesz rodzicom, coś się zmieni?
Nie.
Ale...
Tylko sobie zaszkodzisz. On nie odpuści.
Cześć, mamo.
Dzwoniłam, żeby dać znać, że wszystko dobrze, ale musiałam coś załatwić.
Spałam dziś u Yeong-ju.
Nie piłam.
Nie, tylko gadałyśmy.
Mówię prawdę.
Nigdy nie dzwoni bez powodu.
Jesteś pewna, że jest u Yeong-ju?
To idź tam i sprawdź.
Co się tak złościsz?
Mam własne problemy.
Bo nie masz zajęcia?
Jeong-in naprawdę nic wam o nim nie mówiła?
Raz go widziałam.
Widziałaś go?
To aż tak poważny związek, że ci go przedstawiła?
Nie, wpadłam na niego na ulicy. Po prostu się przywitaliśmy.
Wiem, że to farmaceuta i jest w jej wieku. Tak mówiłaś.
Tak. Ty też nic więcej o nim nie wiesz, nie?
Nie.
Na pewno ma też jakąś wadę.
Jeong-in ci powie.
Czyli ma wadę.
To jej związek, więc sama powinna ci powiedzieć.
Daj jej czas.
Powinnam się przygotować mentalnie?
Trudno to dostać.
- Tylko o tym słyszałem. - Pracuje pan dla kraju.
Dopasuję się.
Pasuje mi każda godzina.
Dobrze.
Dzwonił deputowany Jang. Ciągle nalega na spotkanie.
Podobno jego najmłodsza córka została profesorem.
Pewnie chce się pochwalić.
Już mi o tym mówił.
Jego córka jest w podobnym wieku, co mój syn.
Chce ich ze sobą umówić?
To chyba oczywiste.
To świetnie. Możemy to uczcić.
Zabierze nas pan do dobrej knajpy.
Dlatego nie zaprosił pan dziś pana Lee?
Fakt, nie ma go. Nie zadzwoniliście do niego?
Myślałem, że mu powiecie.
Zezłościłby się, gdybym teraz zadzwonił i go zaprosił?
Trzeba było o tym pomyśleć. Znalazłem się w niezręcznej sytuacji.
Pomyśli sobie coś dziwnego.
Co mam zrobić?
Nie powinienem zostawiać tego wam. Moja wina.
Zadzwoniłem do niego zbyt późno.
Przepraszam. Wyjaśnię to nieporozumienie.
Panie Park, jest pan zawsze zorganizowany. Dlaczego akurat dziś...
Zawiodłem się.
Nie wierzę.
Wróciłam, bo chociaż twoja żona nie powinna cię stresować.
Co postanowiła Seo-in?
Co to za pytanie? Już dawno zdecydowała, że się rozwiedzie.
Przez te dni nawet nie mogłaś jej przekonać?
Pomyśl, dlaczego podjęła taką decyzję mimo ciąży.
Jako rodzice musimy uszanować jej wolę.
A Jeong-in...
Co z nią?
Jeong-in mówi, że kogoś ma.
Powiedz jej, że się z nim spotkam.
Tak nagle?
Co z Gi-seokiem, którego tak uwielbiasz?
Sama mówiłaś, że rodzice muszą szanować wolę dzieci.
YU JI-HO
KWON GI-SEOK
APTEKA WOORI
Gi-seok.
Co cię tu sprowadza?
Ji-ho nie ma w domu?
Muszę z nim pogadać, ale nie mogę go złapać.
- Też tu jesteś. - Teraz go nie ma.
Dokąd poszedł?
Nie wiemy. Wpadłem tu z Yeong-jae,
ale Ji-ho tu nie było. Jemy właśnie kurczaka.
- Dołącz do nas. - Nie, dzięki.
W takim razie do zobaczenia.
- Cześć. - Na razie.
Czemu go zaprosiłeś?
Nie wiedziałem, co mówić.
Czemu?
Co cię tak zdezorientowało?
O czym chciał gadać?
- Ewidentnie szukał tu Jeong-in. - No co ty.
A po co by przychodził?
Pewnie mu wstyd, że go tu zobaczyliśmy.
Tak myślisz?
Dlaczego Jeong-in w ogóle wzięła pierścionek?
Gi-seok chyba myśli, że przyjęła oświadczyny.
Daj spokój.
Dobrze wiedział, że ona się nie zgodzi.
On już nie jest uparty, tylko ma obsesję.
Jeśli spojrzeć na to pozytywnie,
to może znaczyć, że aż tak kocha Jeong-in.
Jeśli to jest miłość,
to platoniczne zauroczenie to już związek.
W takim razie miałeś już 15 dziewczyn.
Zgadza się.
Jadłam już lunch.
Zjem w domu. Masz dziś dużo pracy?
Czemu pytasz, jak już przyszłam?
O co chodzi?
Cóż...
O chłopaka, o którym wspomniałaś.
Twój ojciec chce go poznać.
Czemu?
Też się zdziwiłam.
Powiedział, że chce uszanować twoją decyzję.
Czy...
rozmawiał z Gi-seokiem?
Chyba nie.
A o czym?
Seo-in i Jae-in
zasugerowały, że powinnam się na coś przygotować.
Powiedz mi to teraz.
O co chodzi? Czemu mnie tak straszysz?
Cokolwiek to jest, zrozumiem. Powiedz mi.
No więc...
on...
On ma dziecko.
Kto?
Mój facet.
Mamo.
Przepraszam.
Mamo.
Posłuchaj,
Jeong-in.
- Bo... - Starałam się nie zakochać.
Ja też uważałam,
że to coś złego,
ale...
Naprawdę go lubię.
Bardzo.
Przepraszam.
Cóż...
Przeprosiny na nic się tu nie zdadzą.
Boże, to...
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie mogę być bez niego.
Bez niego nie mogę żyć.
Boże.
Przepraszam.
Przepraszam, mamo.
Ale...
pomóż mi, proszę.
Boże, Jeong-in...
Co zrobimy?
Mamo...
Boże...
Jeong-in.
Co z tym zrobimy?
Przepraszam.
Powinnaś wracać do pracy.
Zadzwonię do ciebie.
Zaczekaj.
Chcę cię o coś prosić.
Czemu ciągle płaczesz?
Chciałabym, żebyście się z nim spotkali.
To dobry człowiek.
Jestem tego pewna.
Inaczej byś się w nim nie zakochała.
Ale...
po co mam się z nim spotkać?
Rozważasz...
Hye-jeong.
Czemu jesteś taki miły?
Muszę wyjść.
Czemu? Coś się stało Eun-u?
Nie.
Nie wiń mnie, jeśli twój związek nie wypali.
Niedługo wrócę.
Nie musisz.
Ale jutro przyjdź z samego rana.
Chcesz kawy? Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Ty nie chcesz kawy?
Nie, muszę szybko skończyć raport.
Tak w ogóle...
Ji-ho wie, że byłem u niego w mieszkaniu?
Tak, powiedziałem mu, że chciałeś o czymś pogadać.
Muszę z nim o czymś pogadać.
Tak powiedziałem.
- Fakt. - Tak.
- Miałeś skończyć raport. - Tak.
Cholera.
Do diabła.
Ja nie mogę.
Cholera.
- Co tu robisz? - Byłem w administracji.
Tak w ogóle...
Przepraszam za weekend.
Musiałem gdzieś jechać z żoną,
więc nie mogłem przyjść na spotkanie.
Naprawdę? Zastanawiałem się, czemu cię nie było.
Następnym razem pana powiadomię.
- Dobrze. - Miłego dnia.
DYREKTOR LEE TAE-HAK
Słucham.
Chciałem spytać, czy pójdziesz ze mną na kolację,
skoro nie mogłeś do nas dołączyć.
Przepraszam, ale mam plany na wieczór.
Naprawdę? To może jutro?
Nie ma potrzeby, to ja nie mogłem przyjść.
- Poczułbym się jeszcze bardziej winny. - Proszę cię.
Ale dobrze, umówimy się kiedy indziej.
Pewnie.
- Nie przeszkadzam w pracy. - Dobrze.
Masz mnie za popychadło?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co cię tu sprowadza?
Przyszedłem do Jeong-in. Nie mogę się z nią skontaktować.
Naprawdę? Zaczekaj.
Co ona znów kombinuje?
Ha-rin. Jeong-in jest w biurze?
Nie. Coś jej się stało?
Czemu pytasz?
Widziałam, że płakała.
Gdzie ona teraz jest?
- W sali projekcyjnej. - Na piętrze minus jeden.
- Dziękuję, do zobaczenia. - Cześć.
Kto to?
To ten jej facet?
- A kto inny? - Rozumiem.
Co się dzieje z Jeong-in?
Kto wie?
Gdybym miała takiego chłopaka, uśmiechałabym się jak głupia.
Co tu robisz?
Poryczałam się, gdy rozmawiałam z mamą.
Nie musiałeś uciekać z pracy.
Hye-jeong będzie na mnie zła.
Puściła mnie, żebym jej nie winił, jeśli nam nie wyjdzie.
Czasem dobrze sobie popłakać.
Mogę cię zobaczyć o takiej porze.
Musisz być silniejsza.
Nie płaczę przez ochrzan.
Po prostu...
z jakiegoś powodu...
Czemu nie mogę płakać?
Możesz, ale nie chcę,
żebyś płakała sama,
zwłaszcza gdy mnie nie ma.
Teraz już jesteś.
No to płacz, ile chcesz.
Moja mama...
nie odpowiedziała i poszła.
Ciągle ci powtarzam,
że będzie dobrze
i nie musimy się spieszyć...
bo w to wierzymy i tylko my o tym wiemy.
Zawsze mówisz „my”.
Tak, my.
Co to za miejsce?
Do potajemnych pocałunków.
Co jeszcze?
Jego rodzice prowadzą pralnię. Więcej nie wiem.
A ty?
Nie musicie już nic ukrywać.
Niczego nie ukrywam.
Tylko się przywitaliśmy.
Wydawał się miły. Był bardzo uprzejmy.
Nie wierzę.
Nie sądziłam, że znajdę się w takiej sytuacji.
A co z Seo-in?
Ma rację.
Co zrobisz, mamo?
Nie mam pojęcia.
Nawet nie potrafię pomóc tobie.
Z Jeong-in jeszcze bardziej nie wiem, co zrobić.
Jeong-in chce ci pokazać, że nie masz się o co martwić.
Żebyś wiedziała, że spotyka się z dobrym facetem
i że nie musisz ciągle tak wzdychać.
Nigdy nie miała takiego spojrzenia.
Myślę, że rozważa ślub.
Już?
Powinnaś go poznać.
Nie chcesz potem niczego żałować.
Mówiłaś, że do końca życia będziesz żałować,
że nie odwiodłaś mnie od ślubu.
Nie popełnij tego błędu z Jeong-in.
Sprzeciwisz się temu?
Nie wiem, kto to jest, ale ma kłopoty.
Zwykłe spoliczkowanie miewa surowe konsekwencje.
Nawet seks w małżeństwie może być karalny,
jeśli w grę wchodzą wymuszenia i groźby.
W kancelarii mamy dużo spraw dotyczących gwałtu w małżeństwie.
Ale oni są po ślubie.
To tak nie działa.
To naruszenie prawa do samostanowienia.
A co to za facet?
Mój kolega prosił, żebym cię spytał w imieniu jego kumpla.
To raczej nie jest porządny facet.
Nie kumpluj się z nim.
Zagrajmy jeszcze raz i chodźmy się napić.
- Jasne. - Dobra.
W takim razie...
Jeśli uznają to za napaść, straci prawa rodzicielskie?
Jeśli krzywdził dziecko...
Czy to przypadkiem nie dotyczy ciebie?
Co ty wygadujesz? Pewnie, że nie.
- Nie? - Nie.
Wałkujesz temat, to się zastanawiam.
Jeśli chodzi o ciebie, nie proś, żebym cię reprezentował.
Taki ktoś nie ma szans wygrać sprawy.
- Muszę gdzieś zadzwonić. - Jasne.
Co zamówimy?
Na co masz ochotę?
Ty jesz więcej, więc decyduj.
Zamówię tonę jedzenia.
Zobaczmy...
Zaparkuję, idź pierwsza.
Nadal nie rozumiesz?
Mówiłem ci.
Nie jestem tobą.
To moja granica.
Możesz znów być z Jeong-in...
gdy ze sobą zerwiemy.
Ty...
Mówię ci to, bo to twoja
najmniej żałosna i najprawdopodobniejsza opcja.
Zaraz otworzy okno.
Myślisz, że się boję?
Ja tak.
Boję się, że pozna prawdę
o facecie, z którym była.
Nie wywyższaj się
i powiedz Jeong-in, żeby zeszła.
Możesz próbować mi ją odebrać.
To wyzwanie?
Najpierw okaż mi szacunek, potem pogadamy.
Niech będzie. Rób, co chcesz. Pozwolę ci na to.
Spotykaj się z moją rodziną i bliskimi.
Dzwoń zawsze i wszędzie.
Zapraszaj mnie i odwiedzaj.
Zniosę wszystko.
Co ty wygadujesz?
Możesz mnie nękać.
Uznam, że to kara za to, że cię skrzywdziłam,
więc póki nie odpuścisz,
nie będę cię nienawidzić.
Rób, co chcesz, aż w końcu się znudzisz.
- Idź do mieszkania. - Ale Ji-ho daj spokój.
Inaczej zrobię wszystko, żeby cię powstrzymać.
Pójdę, do kogo będzie trzeba.
Minęło pół dnia, zanim otworzyłaś te drzwi.
Co tak długo?
- Dobry wieczór. - Cześć.
Pogadamy później.
Seo-in, chodź ze mną.
Porozmawiamy tutaj.
Naprawdę poprosiłaś Jae-in, żeby tu mieszkała?
Nie zgrywaj idioty.
Wiedziałeś, że do tego dojdzie.
Mówiłem: nie dam ci rozwodu.
Jeśli to wszystko, idź już.
Mam zrzec się praw do dziecka?
Chcesz, żebym przestał być człowiekiem.
Gdy mnie kopnąłeś, sam zrównałeś się ze zwierzęciem.
To już przeszłość, przeprosiłem cię.
To ma wszystko wymazać?
Załatw sobie prawnika.
A co powiesz naszemu dziecku?
Że nie istnieję?
Mimo że będziesz żył?
Powiem, że jesteś w więzieniu.
Jae-in, nic się nie stało.
Co to miało być? Chciałeś ją uderzyć?
On cię bije?
- Jae-in... - Seo-in!
Chodź. Pogadamy tam.
Za kogo ty się masz?
Jak śmiesz ją bić?
- Jae-in... - Jak śmiesz?
Za kogo ty się masz?
- Wystarczy... - Puść mnie.
Mnie też uderz. Śmiało.
- Proszę cię. - Czemu mnie nie uderzysz?
Walnij mnie!
Ty skurwielu!
Chodź ze mną. Już!
Jae-in...
- Przestań. - Zostaw mnie!
Zabiję go.
Wracaj tu!
Puszczaj mnie!
Jaja sobie robisz?
Udawałaś, że ci się układa,
a żyłaś w ten sposób?
Spójrz na siebie!
Przepraszam, Jae-in.
Seo-in...
Myślałem, że jesteś na mnie zły.
Znowu chcesz się wygadać?
A wysłuchasz mnie?
Boisz się, że wrócę do muzyki?
Mniejsza z muzyką.
Boję się, że zrobisz coś gorszego.
Te zdjęcia opowiadają burzliwą historię.
To nic takiego.
Jest absolwentem mojej uczelni.
Znasz go?
Jest młodszy ode mnie.
Zapoznałem ich ze sobą i się zaprzyjaźnili.
Nic więcej.
Jesteś bardzo tolerancyjny.
Jaką pracę zaoferujesz ojcu Jeong-in, gdy odejdzie?
Załatw mu coś porządnego.
Czemu? Nie jesteś w stanie sam zdobyć dziewczyny?
Liczy się efekt, nie metoda. Nawet jeśli to nieczysta zagrywka.
A to twoja specjalność.
Sam to przyznałeś, jak ją poznałeś.
Fakt.
Nie jest łatwym łupem.
Dlatego tak się staram.
Nie jestem gorszy od innych mężczyzn.
Dlatego nie mogę odpuścić.
Nie będę żałosnym frajerem.
Uważasz, że jestem podstępny?
Jesteś zły, że wdałem się w mamę.
Od teraz będę żył jak ty.
Daj jej ojcu porządną posadę,
a ja zrobię resztę.
Nie zrywaj z Ji-ho.
Żyj długo i szczęśliwie z kimś, kogo kochasz.
Najpierw zjedz lunch.
Zajęcia są po południu, mam czas.
Obyś tym razem zdał.
Może zmotywujesz Ye-seul.
Też rozważam podejście do egzaminu.
Powodzenia.
Jasne, powinniśmy...
Nie przyszedłem po suplementy.
Nie stać cię, żeby unosić się dumą.
- Wychodzimy. - Smacznego.
Dzięki.
Przyszedłem tylko pogadać.
To mów. Czemu kazałeś mi uciekać?
Żartowałem.
Jae-in trzyma za was kciuki.
Nie brzmiało jak żart. Powiedz jej, że to rozważę.
Akurat. Ty miałbyś uciec?
Jesteś zbyt przyzwoity.
Postaram się być gorszy.
FUNDACJA SUYEONG SCHEMAT ORGANIZACYJNY
DYREKTOR KWON YEONG-GUK
Oprzyj się.
- Wygodnie ci? - Tak.
- Baw się dobrze z tatą. - I z panią Lee.
Co? No tak, pewnie.
Nie pozwalaj mu jeść zimnych rzeczy.
Spakowałam herbatę jęczmienną.
To nie jest mój pierwszy wyjazd w życiu.
Pewnie też chce jechać.
Eun-u, ruszamy.
Nie spóźnimy się.
Jeśli będzie marudził, wróć i...
W tym tempie wróci jutro. Jedź już.
- No to lecimy. - Pa.
Eun-u, baw się dobrze.
- Eun-u! - Miłej zabawy.
- Szerokiej drogi. - Dzięki.
- Uważajcie na siebie. - Jasne.
Może powinien zostawić Eun-u z nami.
Sama chciała, żeby pojechał z Eun-u.
Tylko tak mówi.
A jeśli będzie ją denerwował?
Powtarzane słowa mogą się ziścić, więc nie bądź taka negatywna.
Cześć, Eun-u!
Nie zapomniałeś. Dzięki.
Czemu się nie przywitasz?
Cześć.
Jesteś zły?
Pewnie, że nie. Zapnij pas.
Twój tata boczy się bez powodu.
To głupie.
Wydrążysz mi dziurę wzrokiem.
„Wydrążysz mi dziurę wzrokiem”.
Już się martwię tą wycieczką.
Spóźnienie na ślub to nic złego.
Właśnie wyszedłem z domu.
Dobra, do zobaczenia.
Raz, dwa, trzy!
Eun-u!
Eun-u, zaczekaj na nas.
Eun-u.
No dobrze.
Chodźmy.
Super.
Myślisz, że będzie pamiętał ten dzień?
Na pewno.
Eun-u.
Proszę.
Teraz koło łóżka postaw to zdjęcie.
Pierwsza próba. Porażka.
- Tato. - Co?
Pani Lee pyta, czy chciałbym,
żeby była moją mamą.
No i...
- co powiedziałeś? - Że tak.
Dobra odpowiedź.
Posiedzisz tu chwilę?
Nie jestem zbyt pewna siebie.
Nie będę się wstydzić, że dostałam kosza.
Jeong-in.
Jestem pyskata...
i wiercę się w łóżku.
Co jeszcze?
Czy ty...
naprawdę...
chcesz z nami żyć?
Tak.
Nie mogę się doczekać, aż posiwieję.
Będę trudną żoną.
Wiem.
Drzwi się otwierają.
Poziom pierwszy.
Winda jedzie w górę.
Powinieneś do niego zadzwonić.
Powiedział, że wrócą po kolacji.
Czemu to trwa tak długo?
Eun-u jest ze swoim tatą, czemu się martwisz?
Ona też z nimi jest.
To fajnie, że spędza czas z Eun-u.
Myślisz, że wezmą ślub?
Jeśli tak,
będę zachwycony.
Nawet jej nie znasz.
Ciekawe, czy tu przyjedzie.
Może zaproszę ją do środka.
Czy to byłoby zbyt nagłe?
Jesteś równie ciekawy, co ja.
Pewnie, że tak.
Nigdy się do nikogo tak nie zbliżył.
Tym bardziej się martwię.
A co, jeśli odda jej serce, a ona mu je złamie?
Jak go posklejamy?
Tym razem to wpłynie też na Eun-u.
Wiesz, czemu rano się tak martwiłam?
Właśnie dlatego.
Nic o tym nie wiesz?
Pewnie, że nie. Skąd miałabym wiedzieć?
Cholera.
Nie, pozwól.
- Niech natychmiast przyjedzie. - Jasne.
Ma tu przyjść!
Ze względu na Eun-u nie proponuję, że poprowadzę.
Jak mógłbym być zmęczony? Pewnie nawet nie będę spał w nocy.
To ja nie będę spać.
Odrzuciłeś moje pierwsze oświadczyny.
W końcu się zorientowałem.
Akurat. Gdyby nie Eun-u, dalej byłabym sama.
Jestem z ciebie dumny, synu.
- Tak? - Twój tata się dowiedział.
Powinnaś uciekać.
Kto to mógł zrobić, jak nie Gi-seok?
Ojciec Gi-seoka.
Muszę pomówić z twoim ojcem. Lepiej, żebyś przy tym był.
Wzięłam go, ale to nic nie znaczyło.
- Powinnam była oddać go wcześniej. - Co on w sobie ma?
Nie potrzebuję niczego więcej. Wróć do mnie.
- Przyprowadź go do domu. - Nie.
- Mówiłaś, że za niego wyjdziesz. - Wiem, że zamierzasz
go poniżyć i odstraszyć.
Nie musisz spotykać się z Gi-seokiem.
Gdy przejdę na emeryturę, odrzucę posadę w fundacji.
Nie odejdę od niego.
Powiedz Seo-in, żeby przekonała Jeong-in.
Opłaci ci się to. Mówię szczerze.
Nie mówię tego, ale ja też się martwię.
Czasem jestem przerażony.
Boję się, że wróci i będzie chciała odebrać Eun-u.
Yu-mi ma męża.
Napisy: Małgorzata Fularczyk